شمارهٔ ۵۱

۱۰ بیت

در دهانش نه ره بوسه نه جای سخن استسخن از بوسه در او لقمه بیش از دهن است

بوئی از نکهت آن طره به عشاق فرستگرچه صد قافله یعقوب و یکی پیرهن است

گر نه زلفت دو هوا آمد و یک بام چراموی بر تارک و در گردن دلها رسن است

دولت حسن تو تا خلعت عباسی دوختروم تا هند در اندیشه طشت و کفن است

آنکه باریک تر از مو چه کند حکم طنابطره کافر او گردن اسلام من است

سر و بالای تو نخلی است که کمتر ثمرشسنبل زلف و گل عارض و سیب ذقن است

کافرم گر نه خطا هر کش از آن جبهه و خالچشم بر بیضه اسلام و سواد ختن است

من به سر پنجه گرگان و توئی یوسف مصرتو خلیلی و مرا بر سر آتش وطن است

کافر آن کز حرم لعل قبا چهر تو رویدر حریمی که حریر سیهش پیرهن است

کرد یغما اگرت طره دلالت سوی چهرروی بر تاب که آن راهنما راهزن است

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف زیبایی معشوقه‌اش می‌پردازد و با استفاده از تصاویر و تشبیهات زیبا، احساسات و اندیشه‌های خود را نسبت به عشق و فریبایی او بیان می‌کند. او می‌گوید که دهان معشوق نه جایی برای بوسه است و نه برای سخن، بلکه تنها لقمه‌ای بیش نیست. همچنین از زلف و زیبایی معشوق سخن می‌گوید و تشبیهات مختلفی برای توصیف او به کار می‌برد، مانند اینکه زلف او مانند طناب است که دل‌ها را اسیر می‌کند و زیبایی‌اش در دل‌ها و افکار مردم تأثیر عمیقی دارد. شاعر به کشمکش‌های داخلی خود نیز اشاره می‌کند و با اشاره به عشق و فراق، ارتباط خود با معشوقه‌اش را به وضوح به تصویر می‌کشد. در نهایت، او عشق را به سادگی از دست نمی‌دهد و زیبایی معشوق را همواره ستایش می‌کند.