شمارهٔ ۴۶

۱۰ بیت

جان‌فشانی من و عشوه او گر این استاز کسی ناید اگر کوهکن و شیرین است

چون کنم وصف دهان تو به هنگام حدیثلب به هم چسبدم از بسکه سخن شیرین است

چهره کاهی مژه گلرنگ ز الوان جهانسرخ و زردی که به ما بهره رسیده است این است

سنبل زلف تو یک خوشه و یک شهر گدایگندم خال تو یک دانه و صد مسکین است

بیستون بر ندمد لاله که فرهاد هنوزچشم آلوده به خونش به ره شیرین است

گفتمش هست ز خوبان چو تو سیمین بدنیگفت نی نیست دریغا که دلم سنگین است

شبی از نافه زلفش سخنی رفت و هنوزعمرها رفت و چو مجمر نفسم مشکین است

لازم افتاد چو آن عهد شکن با من و غیرپای تا سر همه مهر است و سرا پا کین است

شکوه بردن به در آنکه غبار در اواز شرف غالیه طره حور العین است

علی عالی کش قائمه تیغ دو سرقوت بازوی اسلام و حصار دین است

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر با زبان زیبا و احساسی از عشق و زیبایی معشوق سخن می‌گوید. او جانفشانی و عشق راستین خود را به تصویر می‌کشد و به وصف ویژگی‌های معشوق‌اش می‌پردازد، همچون لب‌های شیرین و چهره‌ی زیبا. شاعر به مقایسه‌ی عشق خود با داستان‌های معروف چون فرهاد و شیرین می‌پردازد و از درد ناشی از فراق و جدایی می‌گوید. در نهایت، به قدرت و عظمت دین اسلام اشاره می‌کند و تعبیر می‌کند که عشق و وفاداری به دین، قوتی است که او را به جلو بر می‌دارد. تمامی این عناصر نشان‌دهنده‌ی پیوند عمیق احساسات عاشقانه و ارزش‌های معنوی در شعر است.