شمارهٔ ۳۴

۸ بیت

دل که افتاده آن زلف سیه و آن ذقن استبر نیاید اگر این چاه و اگر آن رسن است

من و از دایره خط تو امید خلاصچون نکو می نگرم قصه مور و لگن است

صبر کوتاه کنم از خم به سبو به که کشمباده از خون دل خویش که دست ودهن است

رهش افتاد به زلف تو دل و بار افکندهر کجا شام شد آن جا به غریبان وطن است

گفتی آن توبه چون سنگ تو چون شد که شکستچکنم ساغر می شیشه خاراشکن است

من کنم سینه و او سنگ اگر انصاف دهیدر میان مرحله ها فرق من و کوهکن است

خون من ریز و میندیش ز دیوان حسابکآنچه در هیچ حسابی نبود خون من است

ذکر می خوردن یغما نه همین شحنه شنیدداستانی است که افسانه هر انجمن است

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از عاشقانه‌ای غم‌انگیز سخن می‌گوید که دلش به زلف سیاه محبوب و دقت بر روی آن است. او احساس می‌کند که هر کجا برود، قلبش در چنگ زلف محبوب گرفتار است. شاعر از انتظار و دل‌نگرانی خود درباره عشق و دردهایی که از آن ناشی می‌شود، می‌نویسد و عنوان می‌کند که این عشق باعث رنج و عذاب او شده است. او به توبه‌اش اشاره می‌کند که مانند سنگ شکسته است و از مشکلاتی که با آن مواجه می‌شود، می‌گوید. در پایان، او به این نکته اشاره دارد که هر کس داستان‌های عشق را نمی‌داند، نمی‌تواند عمق احساسات عاشقانه را درک کند. این شعر، تلاشی برای بیان احساسات عمیق و درد عشق است.