شمارهٔ ۳۲

۱۱ بیت

تا ابر خطت محیط ماه استروز من و عالمی سیاه است

گفتم به مهت شبیه دانندگفتا مشنو که اشتباه است

ره بر زنخش فتادت ای دلکورانه قدم منه که چاه است

با بار غم تو و دل مندیگر چه مقام کوه و کاه است

ای دل مزنش به خیل مژگانیک تن نه حریف یک سپاه است

گفتم صنما به زلف هندودل بردی و عالمی گواه است

گفتا دل خویشتن نگه داردزد نگرفته پادشاه است

این داد به آتش آن به آبماینم ثمر سرشک و آه است

ای ابر عطا تن ضعیفمدر دشت تو کمترین گیاه است

بگذار قدم به دیده منانگار تو آنکه خاک راه است

صد جور اگر کنی به یغماجور دگر تو عذرخواه است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر در توصیف احساسات و مشکلات عاشقانه است. شاعر به ماه و زیبایی‌های آن اشاره می‌کند و از تاریکی روزهایش می‌نالد. او از دیگران می‌خواهد که او را به اشتباه نیندازند و به واقعیت‌اش آگاه باشند. در این شعر، شاعر به دل خویش و غم‌هایش اشاره دارد و تأکید می‌کند که دیگر مهم نیست که مقامش چه باشد. او می‌گوید که حتی با زیبایی‌های محبوبش نیز نباید او را نادیده گرفت؛ زیرا گاهی دل‌باخته باید دلش را حفظ کند. در نهایت، شاعر می‌گوید که اگرچه مورد ظلم و بی‌مهری قرار گرفته، باید با صبر و درایت از این مصائب عبور کند.