شمارهٔ ۳

۸ بیت

صبا از من بگو بیگانه مشرب آشنائی راجفا نادیده ارباب وفاکش بی وفائی را

روا چون داشتی برداشتن از جان سپاری دلکه باری دل به دست آورده باشی ناروائی را

به ناز آسوده بر دیبای سلطانی چه غم داردبود گر خار و خارا بستر و بالین گدائی را

اگر چین سر زلف تو را مشک ختن گفتمپریشانم خطا شد در گذر از من خطائی را

دلم بر خیل مژگانش زد آوخ تا چه پیش آیدتن تنها میان لشکری بی دست و پائی را

طفیل خود شمار ندم گدایان سر کویشمگر افتاد بر من سایه دولت همائی را

مکن از ناله در این کاروان ای ساربان منعمچه سودت از هزاران گر زبان بندی درائی را

فکندم پنجه یغما گرچه می‌دانم نمی‌آرمبدین سرپنجه گفتن پنجه زور آزمائی را

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دلدادگی و تجربه‌های عاشقانه‌اش سخن می‌گوید. او به معشوقه‌اش اشاره می‌کند و از بی‌وفایی دیگران و مشکلات عشق صحبت می‌کند. شاعر کنایه‌ای به بی‌رحمی دنیا زده و این که با وجود رنج‌ها و سختی‌ها، عشق هنوز قوتی برای ادامه زندگی است. همچنین او به احساس تنهایی و درد دل خود اشاره کرده و به ستمی که در عشق متحمل شده است، می‌افزاید. در نهایت از معشوقه‌اش می‌خواهد تا در برابر ناله‌های عاشقانه‌اش بی‌رحمی نکند و نشان می‌دهد که با وجود تمام مشکلات، همچنان دل به عشق می‌دهد.