شمارهٔ ۲۹

۷ بیت

به خاک تیره خون دختر رز ریخت از پندتبرو واعظ که این خون باد دامنگیر فرزندت

خلل گر نیستت در گوهر واعظ چرا مادربه عهد کودکی در دامن محراب افکندت

تو را تحت الحنک عابد، نبی دانی چرا فرمودچو مجنونی به حکمت خواست بر گردن نهد بندت

تو ناصح گر بدینسان غم خوری از عیش می‌خوار‌انکسی در باغ جنت هم نخواهد یافت خرسندت

چو خوناب کباب آید ز مژگان شور طعم اشکمنمک پاشیده از بس بر دل ریشم شکر خندت

حلاوت برد خط از شکرین لعلت‌، ترش منشینرها کن تلخ‌گفتار‌ی که زهرآمیز شد قندت

پی دریوزه می سر نهادی خوش به پای خمجم عهدی اگر یغما به جامی دست گیرندت

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به انتقاد از واعظی می‌پردازد که به جای اصلاح رفتارها و کمک به مردم، تنها به نصیحت‌های خشک و بی‌روح مشغول است. او با تصویر خون دخترش که در خاک ریخته می‌شود، به واقعیت‌های دردناک و تلخ زندگی اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که واعظ‌ها باید احساسات و مشکلات واقعی مردم را درک کنند. شاعر نارضایتی خود را از وضعیت زندگی و غم‌هایی که به او تحمیل شده، ابراز می‌کند و به زهرآمیز بودن برخی از گفته‌ها و نصایح، به‌شدت انتقاد می‌کند. در نهایت، او به یادآوری این نکته می‌پردازد که زندگی و لذات واقعی در دست نهادن به عیش و خوشی‌ها نهفته است، نه در نصیحت‌های ملال‌آور.