شمارهٔ ۱۴۷

۹ بیت

دل از لقای تو گفتم رسد به تمکینیسپند بر سر آتش نیافت تسکینی

بریدم از همه یاران و نیست ای غم عشقگریزم از تو که از دوستان دیرینی

مرا که صبح به مهرت ز شام تیره تر استاز آن چه سود که تو آفتاب پیشینی

چه جای باده تلخ است بی لب تو مرابه حلق می نرود هرگز آب شیرینی

کنون که گشت نگارین زغنچه پنجه شاخبگیر جام بلور از کف نگارینی

به ناز خفته چه داند که در گریبانمچه خارهاست ز پیراهن گل آگینی

ستاده خال به دریوزه پیش نوش لبشبه پیش دکه حلوائیان چو مسکینی

دل از رسیدن منزل من آن زمان کندمکه بار پیل نهادم به مور مسکینی

فقیه زد ره یغما به قید سبحه شیدزهی عجب که مگس کرده صید شاهینی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف احساسات عمیق عاشقانه و دردهای ناشی از عشق می‌پردازد. شاعر از دل بریدن از دوستان و یاران به خاطر غم عشق می‌گوید و بیان می‌کند که در مقایسه با صبح دلپذیر و زیبایی معشوق، شب‌های تاریکش بی‌معناست. او از تلخی زندگی بدون لبان معشوقش گله می‌کند و به یاد زیبایی‌های معشوق، از او می‌خواهد که جام بلورین را به دست بگیرد. در نهایت، شاعر به تصویرهایی از غم و اندوه و ناپایداری زندگی اشاره می‌کند و بر اختلاف قدرت و ضعف در زندگی تأکید دارد.