شمارهٔ ۱۴۴

۹ بیت

صدنامه نوشتیم وز صدر تو خطابیصادر نشد ار خود همه دشنام و عتابی

یاد آیدم احوال دل و سینه ویرانهر گه شنوم ناله جغدی ز خرابی

ای آب خضر آنچه در اوصاف تو گویندغافل مشو از حرمت خود درد شرابی

در اشک من و دیده من بین که بینیبحری که در او موج برآید ز حبابی

در جلوه گه توسنش ار بخت بلندمبر عرش برد بوسه توان زد به رکابی

آید مگرم روی تو در واقعه دارمدر عمر به یک چشم زدن حسرت خوابی

یک آیه قرآن که در او حرمت می کوانکار مکن مفتی اگر زاهل کتابی

در طره پرتاب مپیچ ای دل شیدابیم است که روزی شود این موی طنابی

یغما اگرت آرزوی علم فقیه استجهلی زخدا خواه و بخوان صرف و نصابی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق و درونی شاعر درباره عشق، درد و آرزوها می‌پردازد. شاعر از ناراحتی‌های خود و اشک‌هایش سخن می‌گوید و به یاد آوری احوال دل و سینه ویرانش مشغول است. او به وجود زیبایی‌های دوست و آنچه درباره او گفته می‌شود اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که نباید از حرمت خود غافل شود. شاعر همچنین با تشبیهاتی زیبا، دریا و موج‌های آن را به احساسات خود ربط می‌دهد و از این می‌گوید که ممکن است فرصتی برای دیدن محبوبش در زندگی تنها به یک چشم بر هم زدن باشد. در پایان، او به جهل و علم اشاره می‌کند و بر اهمیت شناخت و آگاهی تأکید می‌ورزد.