شمارهٔ ۱۴۰

۹ بیت

وطن ناچار رندان را چو در میخانه بایستیحرم میخانه قندیل حرم پیمانه بایستی

به زاهد تا ز می بوئی رسد بعد از شکستن هاسفال می فروشان سبحه صد دانه بایستی

جنون غوغا ز شهرم سوی هامون برد و دل تنگمز من در هر سر بازار صد افسانه بایستی

عیار نقد اخلاص حرم جویان نشد ظاهربه هر یک سال روزی کعبه آتش خانه بایستی

نبودی هر نظر شایسته نظاره لیلیوگرنه در جهان هر عاقلی دیوانه بایستی

مگو بازار با یوسف میسر نیست زالی راقدم در نه در این ره همت مردانه بایستی

به حکمت دیر و مسجد شد مقام راهب و زاهدکه بلبل را گلستان جغد را ویرانه بایستی

دم مردن ز مستی توبه کردم وه ندانستمبه جای تو به در دستم کنون پیمانه بایستی

به زلف و خال بردی عاقبت دل از کف یغماکه صید طایر وحشی به دام و دانه بایستی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان تأملات عاطفی و روحانی شاعر می‌پردازد. او از ناچاری رندان و عشق به میخانه سخن می‌گوید و به زاهدان هشدار می‌دهد که بوی می ممکن است پس از مشکلات به آن‌ها برسد. شاعر از جنون و دل‌تنگی‌اش صحبت می‌کند و به افسانه‌های بی‌پایان زندگی اشاره می‌کند. او به ناپایداری دل و عقل اشاره می‌کند و بیان می‌کند که در این دنیا هر عاقلی ممکن است دیوانه شود. همچنین از نیکو بودن اخلاص و ضرورت تلاش در مسیر عشق و حقیقت سخن می‌گوید و در نهایت از توبه و غفلتش در مستی یاد می‌کند. نگاهی به زلف و خال محبوب نیز نشان‌دهنده‌ی کشش عمیق عشق است. در کل، این شعر به جستجوی حقیقت و عشق و دردهای همراه آن می‌پردازد.