شمارهٔ ۱۳۹

۱۱ بیت

دل از خیال زنخدانت اوفتاد به راهیکه اولین قدمم باید اوفتاد به چاهی

چو آورد ببر لب، کمند زلف معقربفسون گری است تو گوئی گرفته مار سیاهی

نیاز ما اگر این است و بی نیازی خوبانچه لابه ای و چه عجزی چه ناله ای و چه آهی

به خاک کوی توام از سحاب دیده چه حاصلکه غیر خار ملامت نپرورید گیاهی

ز خنده های تو ای باده بزم شد چو بهشتمثواب گریه زاهد فدای چون تو گناهی

ز بار ضعف فرو مانده ام ز قافله افغاناگر سرشک نگیرد به محملش سر راهی

به شرع غمزه مکن داوری که قاضی ترکشبه یک محاکمه صد خون کند بدون گواهی

کسی ز حال دلم آگه است و آن صف مژگانکه صید مضطر بی دیده در میان سپاهی

هزار سال نروید به صد لطیفه نیاردزمین به قد تو سروی فلک به روی تو ماهی

به حکم تجربه از فتنه سپهر ندیدمجز آستان خرابات ملجای و پناهی

حکایت از دل یغما و از چه زنخی کنحدیث غیر فروهل چه یوسفی و چه چاهی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان درد و رنج عاشقی پرداخته است. شاعر از عشق و زیبایی معشوقه‌اش یاد می‌کند و احساس خود را به این شکل بیان می‌کند که در راه این عشق، به چاهی فرو می‌رود. او به آزمایش عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر ما به نیازهای خود متوجه شویم، چه نیازی به ناله و زاری داریم. شاعر در همین حال از غم و حسرت ناشی از دوری معشوق می‌نالد و تأکید می‌کند که در دنیای عشق، غم و اندوه به وفور وجود دارد. او به مسأله قضاوت درباره عشق نیز اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ کسی نمی‌تواند به حال دل او پی ببرد، جز معشوقه‌اش. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که تنها پناهگاه او در این دنیای پر از فتنه، خرابات عشق است.