شمارهٔ ۱۳۶

۱۰ بیت

تو بدستی که به تیر مژه دل می شکریعالمی صید نگاهت شده تا می نگری

ترک تیرافکنت از تیغ تغافل ریزدخون صدو واسطه تا از سر خونی گذری

پیش کس قصه اسرار دهانت نکنمآن نسیم است که بر غنچه کند پرده دری

تا پراکنده شبه سیم تو بر درج عقیقریزد از جزع یمانم همه لعل جگری

حسرت بال و پرم بود که در دام افتماین زمان می کشدم حسرت بی بال و پری

تا چه سری است دهان تو که صد مصر شکرباشدش تعبیه در تنگ بدین مختصری

غنج طاووسی رفتار تو گر بیند بازدیگر اندیشه رفتن نکند کبک دری

خواجه را علت عیبم شده سد ره بیعزادک الله چه سپاس آرمت ای بی هنری

بیند ار دایره خط تو پیرامن رویگرد خود حلقه کشد فتنه دور قمری

مهر ترکان نرود از دل یغما ناصحمدم افسون که برون ناید از این شیشه پری

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و دلبری معشوق اشاره می‌کند و از تأثیر نگاه او بر دل و جان خود سخن می‌گوید. او به رازهایی که در دهان معشوق نهفته است اشاره می‌کند و حسرتی عمیق به دل دارد که به دام عشق افتاده و بال و پر ندارد. شاعر به شیفتگی و جذابیت معشوق پرداخته و از حالت‌های خاص او سخن می‌گوید که بر دل‌ها تسلط دارد. همچنین اشاره‌ای دارد به مشکلاتی که عشق برایش به وجود آورده و عذاب ناشی از جدایی و نوستالژی را بیان می‌کند. در نهایت، شاعر از جذابیت‌های خاص معشوق و تأثیرات شگرف آن بر دل و عقل خود می‌گوید.