شمارهٔ ۱۳۵

۷ بیت

به جانان درد دل ناگفته ماند ای نطق تقریریزبان را نیست یارای سخن ای خامه تحریری

رقم کردم ز خون دیده شرح روز هجران رابه سوی او ندارم قاصدی ای باد شبگیری

تماشا برده از جا پای شوقم جلوه ای ای رخز تنهایی دلم دیوانه شد ای زلف زنجیری

بود کان مه به فریادم رسد امدادی ای افغانبود کان سنگدل رحمی کند ای ناله تاثیری

به یک زخم از تو قانع نیستم تعجیل ای صیادبه جان مشتاق زخم دیگرم ای عمر تاخیری

به بخت خصم گردی چند طالع شرمی ای کوکبروی تا کی خلاف رای من ای چرخ تغییری

به کار خود نکو درمانده یغما پندی ای ناصحجنونم ساخت رسوای جهان ای عقل تدبیری

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر ناله‌ای از دلِ عاشق و دلتنگی است که در آن شاعر دست به درد دل می‌زند. او می‌گوید که نتوانسته احساساتش را به خوبی بیان کند و زبانش یارای توصیف دردش را ندارد. او با عاطفه‌ای شدید از روزهای جدایی سخن می‌گوید و به باد شب می‌گوید که قاصد او باشد و پیامی به معشوق برساند. شاعر از تنهایی و دیوانگی به خاطر دوری معشوق می‌گوید و از آرزوهایش برای بازگشت معشوق یاد می‌کند. او به زخم‌های ناشی از محبت اشاره می‌کند و می‌گوید که به یک زخم راضی نیست و همچنان تشنه‌ی عشق است. در پایان، شاعر به سرنوشت و تقدیر می‌پردازد و از عقل و جنونش یاد می‌کند که او را به رسوایی کشانده است. این شعر تجلی عشق، درد و ناامیدی است.