شمارهٔ ۱۳۳

۷ بیت

کوری و باغ و شمع را بسکه لطیف و روشنیشمع مدام شعله ای باغ تمام گلشنی

فیض دهی به کفر و دین کز در طره و جبینپرتو سایه پروری سایه پرتو افکنی

وصل و فراق در بهم گرنه میسر از چه روروز و شب از تو من جدا تو شب و روز بامنی

ای خم زلف سحرزا گرنه مشعبدی چراموی ضعیف بر سری بند گران به گردنی

خط اگراین و آن ذقن چیست سرشک و آه منبستن باد و چنبری سودن آب و هاونی

گندم خال چوآوری دانه هوش و دام دلگشت خرد به خردلی، خرمن دین به ارزنی

یغما خود پرستیت گشت سمر به کفر و دینوحدت شرک سوز را هم بت و هم برهمنی

خلاصه

هوش مصنوعی: شعر به زیبایی و لطافت عشق و عشق‌ورزی را به تصویر می‌کشد. شاعر با استفاده از تصاویری از شمع، باغ و گل، به وابستگی و پیوند روحی بین عاشق و معشوق اشاره می‌کند. ضمن ابراز احساسات عمیق خود، تناقضات عشق را مانند وصل و فراق، روز و شب بیان می‌کند. شاعر همچنین به زیبایی ظاهری معشوق، به ویژه زلف و موی او اشاره می‌کند و می‌گوید که دل‌باختگی به این زیبایی، بار سنگینی بر دوش او است. در نهایت، او از وحدت و تناقض در عشق سخن می‌گوید و به هم‌زمانی کفر و دین در عشق اشاره می‌کند.