شمارهٔ ۱۲۴

۷ بیت

بزن ای مطرب خوش لهجه نوایی به از اینبو کز آن پرده برم راه بجائی به از این

از خرابات و حرم کسب شرف نتوان کردثالثی کو که کند طرح بنائی به از این

منعم از ناله مکن ای مه محفل که نبستعشق بر قافله حسن درائی به از این

می نمودم به تو اندازه رسوائی عشقساحت گیتی اگر داشت فضائی به از این

گفتی از کوی خرابات برو جای دگرچون روم چون نبرم راه به جائی به از این

ز اشک و آه ای دل بی صبر و سکون شکوه مکنداشت کی ملک وفا آب و هوائی به از این

خون یغما نه چو یاران به ستم ریز مگرزیر تیغ تو زند دستی و پائی به از این

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به جشن و شادمانی و عشق اشاره دارد و شاعر از مطرب می‌خواهد تا نغمه‌ای بزند که حال و هوای بهتری ایجاد کند. او به نکته‌ای اشاره می‌کند که از خرابات و حرم نمی‌توان شرف و مقام واقعی کسب کرد و تنها کسی می‌تواند به این مهم دست یابد که طرحی نو دراندازد. شاعر همچنین به عشق و زیبایی پرداخته و می‌گوید که انجماد عشقش به اندازه‌ کافی رسوا شده، اما همچنان در پی جایی بهتر است، در حالی که در دلتنگی و بی‌تابی، شکایتی نمی‌کند. در نهایت، او به سرنوشت یاران و ستم‌هایی که بر آن‌ها می‌رود اشاره می‌کند و به زجر و رنج ناشی از آن می‌پردازد.