شمارهٔ ۱۱۳

۷ بیت

ساقی از جام طرب داد شرابی دوشمجذبه نشئه شوق آمد و برد از هوشم

آنچنان رفته‌ای از دست ز تاب می دوشکه از این کو نتوان برد مگر بر دوشم

بس‌که از غلغله زهد جهان پر غوغاستبانگ نی زمزمه وعظ بود در گوشم

یارب اندر شکن سایه آن زلف سیاهراحتی بخش از این فرقه ازرق‌پوشم

چه عجب گر نکنم روی ارادت به حجازمن که در سجده محراب خم ابروشم

می‌کنم پرده‌گشایی ز رخ شاهدِ رازغیرت لعل لبت گر نکند خاموشم

دیگران از می و من از لب ساقی یغماگاه سرمست و گهی سرخوش و گه مدهوشم

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره تاثیر شراب و شوق است که شاعر از ساقی می‌گیرد. او از حال و هوای سرمستی و عشق صحبت می‌کند و بیان می‌کند که چگونه جذبه این احساسات او را از خود بی‌خود کرده است. همچنین، او به فلسفه و زهد اشاره می‌کند که در میان صدای نی و وعظ به او می‌رسد. شاعر در عین حال از زیبایی یار و زلف او سخن می‌گوید و ابراز ارادت می‌کند و می‌گوید که در این حال، عشق و سرمستی او را به جنون می‌کشاند. به طور کلی، شعر تصویر زیبایی از عشق، مستی و جذبه معنوی را روایت می‌کند.