شمارهٔ ۱۱۱

۱۰ بیت

شبان تیره که از تاب زلف یار بنالمبه خویش پیچم و همچون گزیده مار بنالم

نه آن گلی که به چشم و دلم ز مهر ببخشیاگر سحاب بگریم اگر هزار بنالم

شبی سیاه و در او ساز رعد بینی و بارانبه روز خویش چو با چشم اشک بار بنالم

به پاس حرمت پیری به یاد آن بر و دامانرضا مباش که چون طفل شیرخوار بنالم

همی چو برق بخندی چو ابروار بگریمهمی چو باغ ببالی چو رعد سار بنالم

ز روزگار بنالیدمی به مردم از این پسبر آن سرم که ز مردم به روزگار بنالم

ز سنگ سبزه بروید اگر خریف بگریمز شاخ شعله بر آید اگر بهار بنالم

ز صد سوار ننالند غازیان مجاهدخلاف من که ز یک طفل نی سوار بنالم

به کوه سیل بر آید اگر به دشت بگریمز دشت برق جهد گر به کوهسار بنالم

دو گیتی ار همه دشمن مرا از آن همه یغماامان مباد به جان گر به زینهار بنالم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساس غم و ناامیدی خود در مواجهه با مشکلات زندگی سخن می‌گوید. او با تشبیه خود به مار گزیده، نشان می‌دهد که درد و رنج او عمیق است. شاعر به یاد عشق و زیبایی‌هایی که از او دور شده، اشک می‌ریزد و در دلش حسرت می‌خورد. همچنین، او حالت غمگین و تنهایی خود را با توصیف شب‌های تاریک و باران‌های بی‌وقفه به تصویر می‌کشد. شاعر به یاد پیری و احترام به گذشته، می‌گوید که به خاطر آن زمان‌ها نباید به گریه و نالیدن ادامه دهد. او در نهایت می‌گوید که حتی اگر دشمنان او را احاطه کنند، او هرگز تسلیم نخواهد شد و از حقایق زندگی‌اش دست نخواهد کشید.