بخش ۸ - صفت بقّال
فریاد ز حسنِ شوخ بقالوان خط ّ سیاه و چهره ی آل
دل ز آتش آن جمال پر نورپر آبله شد چو تفت انگور
از داغ نو و کهن دل ریشپُر گشت چو دخل آن جفا کیش
سنگ من و او چو اهل فرهنگشد حلقه به گوش آن دل سنگ
خون جگرم به این فسانهخورد آن خط سبز هِندُوانه
ارزان باشد به نقد صد جانبوییدن سیب آن زنخدان
خط سبزش ز نُور سُوره استدر دیده چو توتیای غوره است