بخش ۷ - صفت زرگران
زرگر پسران نازک اندامهستند همه چو نقره ی خام
باشد ز الم چو گشت جوشانحال دل من چو قال ایشان
چون پخته کنیمشان بابرامز آتش نپزد چو نقره ی خام
دم شان چو بوته در جوشبا شعله زیادشان هم آغوش
در کوره ی غم ز درد ایشانآتش کشدم سر از گریبان
آتش ز دل علم کشیدهچون کوره ی تازه دم دمیده
تا چند ز بیم خوی ایشانبندم لب خویش را ز افغان
تا چند کشد دل کمینهچون دم نفس از شکاف سینه
گشته رخشان هر آنکه دیدهسر تا پا، چشم چون حدیده
خواهد دل خسته ی پریشانانگشتر زینهار از ایشان
انگشت کنم مگر زبان راانگشتر لعل آن دهان را