بخش ۴۶ - صفت ضرّابی
ضرّابی را عیار پاکستاز من دل اگر خَرَد چه باکست
وصلش که بود مراد دیدهدارد صد راه چون حدیده
زین ره که بود به دیده چون دامنتوان رفتن مگر به اندام
با غیر همیشه یار یار استاین نقره ی خام شاخ دار است
عاشق، سر کوی سکّه بیندتا نقش کس دگر نشیند