بخش ۴۵ - صفت اتوکش

۸ بیت

تا چند ز دوری اتوکشباشم چو اتو میان آتش

گر روی دهد گذارمش پیشمانند خم اتو سر خویش

جانان چو در آتشم دهد جایمانند اتو ز سر کنم پای

از پرتو آفتاب رویشپر باله بود خم اتویش

دارم چو اتو به راه او مندر پا شب و روز کفش آهن

در پهلو استخوان خزیدهچون تافته ی اتو کشیده

خم از نگهش به گاه دیدنچون انگشتانه شد ز سوزن

کی هم چو اتو به او رسم منگر کفش و عصا کنم ز آهن

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از تمثیل اتو استفاده کرده تا به عشق و جدایی اشاره کند. او می‌گوید که مانند اتویی است که در آتش داغ می‌شود و فاصله‌اش با محبوبش او را می‌سوزاند. اگر محبوبش نزد او بیاید، او تمام ذاتی خود را فدای او می‌کند. همچنین به طور نمادین به سختی‌ها و مشکلاتی که برای رسیدن به محبوبش تحمل می‌کند، اشاره می‌کند و از احساساتی چون عشق، فقر و نیاز به محبوب صحبت می‌کند. شاعر با استفاده از تصویرسازی‌های قوی، اشتیاق و دردهای ناشی از فاصله را به زیبایی توصیف می‌کند.