بخش ۴۲ - صفت صرافان

۱۲ بیت

از غش پاکست چون عیارمبا صّرافان فتاد کارم

خرمن شده داغ دل ز اطرافچون نقد بروی نطع صّراف

هست از خط زخم، پود و تارمسنگِ محکِ جفایِ یارم

دل را شده صبر اگر چه روپوشرسوا شده ام چو نقد مغشوش

دل داده ی عشق تا نزار استطبعش با ضعف سازگار است

فربه چو شود چو بدره ی زردر دیده ز فربهی ست لاغر

گردد پیدا ز پهلوی اواز فربهی استخوان پهلو

خورشید که شرح هجر من خواندایام مرا ورق چو گرداند

شد تیره ازین سیاه کاریچون دست به وقت زر شماری

از شب روزم نموده صد نیمزان گونه که بر محک خط از سیم

ای جان جهان که جور کوشیبهر چه ز گفتگو خموشی

با جور کشان بود به ابرودایم سخن تو چون ترازو

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساسات عمیق و غمناک خود می‌گوید و به موضوع عشق و ناکامی اشاره دارد. او خود را همچون عیاری می‌بیند که با صرافان (نمایندگان عشق) روبرو است و دلش از دردهای ناشی از عشق آسیب دیده است. احساساتش اضطراب و تشویش را به تصویر می‌کشند، به‌طوری‌که دلش به شدت تحت فشار است و همچون سکه‌ای تقلبی رسوا شده است. شاعر به تاثیر زیاد عشق بر وجودش اشاره می‌کند و در نهایت، به ناامیدی و تلخی روزگار اشاره‌ای می‌کند که همچون مهری از زهر است. شعر نمایانگر تضادهای درونی در عشق و دلتنگی است که به تصویر کشیده شده‌اند.