بخش ۳۱ - صفت شمشیرگر

۸ بیت

سیّاف که خنده اش چو قند استچون تیغ، نگاه او کُشنده است

آن آهوی چین چو ناخن شیردر کف دارد همیشه شمشیر

بر شمشیرش غریب و بومیمالند جبین چو سنگ رومی

چون تیغِ ز جوهر است دشواراز دام، رهاییِ گرفتار

ما را شده استخوان ازین دامشمشیر چو ماهیان در اندام

از ابروی آن نگار فتّانافتاده گذاره تیر مژگان

این تیغ که هم چو ذوالفقار استدر دیده چو تیغ رخنه دار است

بر صفحه ی او نوشته تقدیربا خط غبار، شکل شمشیر

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و جذابیت شخصیت "سیاف" می‌پردازد. او دارای نگاهی نافذ و خنده‌ای شیرین است که به قند تشبیه شده و به نوعی کشنده نیز به نظر می‌رسد. او شبیه آهویی چالاک است که همواره شمشیری در دست دارد و این شمشیر نماد قدرت و خطر است. زیبایی او به گونه‌ای است که دیگران را تحت تأثیر قرار می‌دهد و به وضوح تأثیر آن بر دل و جان عاشقانش قابل مشاهده است. شعر به تماشای صفات جسمی و روحی او پرداخته و با تشبیهات مختلف، جذابیت و سختی‌های احساسی را که او ایجاد می‌کند، به تصویر می‌کشد.