بخش ۳۰ - صفت کلاه دوز

۱۰ بیت

سرگرم کلاه هر که گردیدهر دیده وری که روی او دید

از دیدن آن رخ چو ماهمرقصان چو حباب شد کلاهم

کرده است زهرچه هست اعراضوز جمله بریده غیر مقراض

مقراض صفت به دست، مشکلآیند دو هم زبان یک دل

زان جان جهان و نور دیدهپیوسته مرا به دل خلیده

از ناز و عتاب و تندی خوهر حرف چو سوزن سه پهلو

از بهر جمال یار دیدنوندر ره وصل او دویدن

از ضعف بدن نمانده از منجز چشم و قدم برنکِ سوزن

از پرتو روی همچو ماهشبنموده به دیده ها کلاهش

هم ابره ی آستر مصفامانند گل دو رنگ رعنا

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به توصیف عشق و دل‌باختگی می‌پردازد. او از زیبایی معشوق، که مانند ماه می‌درخشد، صحبت می‌کند و می‌گوید که دیدن روی او باعث شور و شوق در دلش می‌شود. عشق و زیبایی معشوق او را دچار ضعف کرده و دیگر چیزی از او نمانده جز نگاه و قدمی که به سوی معشوق برمی‌دارد. او همچنین از درد و رنجی که عشق به او می‌دهد، سخن می‌گوید و زیبایی معشوق را با توصیفاتی چون ابرها و گل‌های دو رنگ به تصویر می‌کشد. در نهایت، عشق او را به حالت رقص و سرمستی دچار کرده و از همه چیز جز معشوق بریده است.