بخش ۲۸ - صفت سرّاج

۵ بیت

سرّاج کزو بود خروشمباشد به کفش عنان هوشم

از دیدن آن نگار شیرینچون مورچه پر برآورد زین

آن آیه ی صنع لایزالیصد زین، به نگاه کرده خالی

او راست ز بسکه ناز و تمکینهرگز نرود به خانه ی زین

مشکل که به خانه ی من آیدوین عقده ی من ز دل گشاید

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر درباره‌ی احساساتش نسبت به یک معشوقه‌ی زیبا و نازنازی صحبت می‌کند. او خود را مانند سراج (چراغ) می‌داند که به نور هوش و شعور خود می‌بالد. با دیدن معشوق، شوق و هیجانی در او به وجود می‌آید که او را به سمت عشق می‌کشاند. شاعر بیان می‌کند که زیبایی و ناز معشوق آنقدر زیاد است که گویی هیچ‌کس نمی‌تواند به خانه‌اش برود. او آرزو دارد که معشوقه‌اش هر چه زودتر به خانه‌ی او بیاید تا دلش سبک شود و عقده‌های درونی‌اش گشوده شود.