بخش ۲۷ - صفت شعربافان
با تار نظاره، رشته ی جانافتاده بدست شعربافان
دایم باشد دلم دران کوسرگشته دران به رنگ ماکو
دل را گردید آشیانهتا رفت به شعرباف خانه
در بار، قماش های تابانچون قوس و قزح کشیده الوان
مشغول به کار گشته اطفالمانند پری که واکند بال
موزونی های قد طفلانچون مصرع های شوخ دیوان