بخش ۲۳ - صفت رنگرز

۶ بیت

از رنگرزان کشم بناچارهر روز هزار رنگ آزار

داغم بر دل، که "صبر کاه" استچون ناخن رنگرز سیاه است

باشد جگرم نهان درین داغمانند حنای دست صّباغ

از دوری او که هم چو ماه استاز بس شب هجر من سیاه است

خورشید چو از شبم برآیدچون پنجه ی رنگ رز نماید

از عکس جمال چون گل ویگردد خم نیل چون خم می

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از درد و رنجی که به خاطر دوری محبوبش می‌کشد صحبت می‌کند. او خود را به رنگرزان تشبیه می‌کند که هر روز با رنگ‌های مختلفی آزار می‌بیند. دلی داغ و رنجور دارد و صبرش برای او مانند کاه است. تصویر محبوبش را که مانند ماه است با یادآوری شب‌های تار می‌بیند. وقتی صبح می‌رسد و خورشید طلوع می‌کند، زیبایی‌اش به مانند رنگ رز نمایان می‌شود و صورتش همچون گل زیبایی دارد که به خم نیل، به رنگ آبی می‌زند. شاعر به وضوح از شدت علاقه و حسرتش سخن می‌گوید.