بخش ۲۱ - صفت نجّار

۱۲ بیت

نجار پسر زند همیشهبر پای دلم ز جور تیشه

بر بستر کاهشم فکندهچون تخته بزیر زخم رنده

تا آمد و رفت آن پسر دیددر سینه دلم غبار گردید

گامی که نهاده پس کشیدهچون ارّه امید من بریده

تا دل ز خیال او کباب استزو دنیی و عقبیم خرابست

چون ارّه ز دست آن پریوشهستم ز دو سر درین کشاکش

تا با غم او مرا شمار استحق از دو طرف به دست یار است

چون وجد کنم چو متّه آهنگسوراخ شود ز وجد من سنگ

چون ارّه بود به چشم دشمناز خار جفاش سینه ی من

بنمود بر استخوان من پوستبر پنجره کاغذ از غم دوست

رخساره چنین و در مهارتهستند ز قدرت حق آیت

بندند در از وقوف چالاکاز تخته ی روز و شب بر افلاک

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به توصیف احساسات دردناک و رنج‌های ناشی از جدایی و عشق ناکام می‌پردازد. او با بیانی استعاری، خود را به یک نجار تشبیه می‌کند که دلش در اثر رفتارهای نامهربانانه معشوق، مانند چوبی زخمی و آغشته به زخم است. از طرفی، غم و اندوه او به قدری عمیق است که به نظر می‌رسد زندگی‌اش زیر بار این غم خراب شده است. شاعر از سرنوشت و بازی‌های زمان شکایت دارد و به مبارزه داخلی‌اش با این احساسات متضاد اشاره می‌کند، در حالی که همچنان به قدرت و تأثیر عشق و دوست‌داشتن ایمان دارد. او از رنج‌هایش می‌گوید و به تماشا و حسرت‌هایش نسبت به معشوق اشاره می‌کند. شعر در کل تجسم‌کننده‌ی دیوانگی و فشاری است که عشق نامطلوب بر دل عاشق می‌آورد.