بخش ۱۰ - صفت جوهری
گوهر دارد چو دیده دُر باربا جوهریان بُوَد مرا کار
گردید ز شرم لعل ایشانیاقوت هزار رنگ در کان
مرجان بر آن لبان پر شورباشد چو چراغ روز بی نور
ازخجلت آن دهان و دندانشد درّ و صدف چو لعل و مرجان
از دیدنشان چو اهل وسواسشد سخت قمار، باخت الماس
از بس که فروغ شان زیاد استپیوسته متاع شان کساد است
خورشید نگشته مشتری یابدر حالت بیع کرم شب تاب
حیرت زده راست اشک خون بارچون عین الهّر به دین زنّار