شمارهٔ ۴۱

وزن: فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن (رمل مثمن مخبون محذوف)قافیه: اریدل۷ بیت

آنکه ناید به دلش رحم ز بیماری دلکی به یاد آیدش از حال گرفتاری دل

بس که دل بر سر دل ریخته‌ای دل به رهشکه تو را نیست دگر راه ز بسیاری دل

غیر عناب لب و نار رخ و سیب زنخنکند هیچ علاج دل و بیماری دل

دل ز بیداد تو خون گشت و به دل عرضه نکردآن جفای تو و آن رحم و وفاداری دل

دیده را زآن سبب ای دوست به جان دارم دوستبود آیا که شب هجر کند یاری دل

دل ندیدم مگر اندر سر زلفین نگاررو به هرجا که نمودم ز طلبکاری دل

وحدتا بس که کند مویه و زاری دل زارمردمان را همه زار است دل از زاری دل

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره درد و رنج دل و عشق ناتمام است. شاعر به وضعیت بیمار دل خود اشاره می‌کند و می‌گوید که کسی که به دلش رحم نمی‌آورد، نمی‌تواند حال دل شکسته‌اش را بفهمد. او از عشق خود، که تنها دارویی برای دلش نیست، صحبت می‌کند و از بی‌رحمی و غفلت معشوق خود گلایه می‌کند. دل او به خاطر جفا و بی‌وفایی طرف مقابل خون‌خون شده و او را به شدت دچار درد کرده است. شاعر همچنین به حسرت شبی که در کنار معشوق بوده و حالا در غفلت و دوری به سر می‌برد، اشاره می‌کند و به نوعی احساس تنهایی و زاری انسانی را به تصویر می‌کشد.