شمارهٔ ۳۹
کردیم عاقبت وطن اندر دیار عشقخوردیم آب بیخودی از جویبار عشق
مستان عشق را به صبوحی چه حاجت استزیرا که درد سر نرساند خمار عشق
سی سال لاف مهر زدم تا سحرگهیوا شد دلم چو گل ز نسیم بهار عشق
فارغ شود ز دردسر عقل فلسفییک جرعه گر کشد ز می خوشگوار عشق
در دامن مراد نبینی گل مرادبی ترک خواب راحت و بی نیش خار عشق
ای فرخ آن سری که زنندش به تیغ یاروی خرم آن تنی که کشندش به دار عشق
روزی ندیده تا به کنون چشم روزگاراز دور روزگار به از روزگار عشق
پروانه گر ز عشق بسوزد عجب مدارکآتش زند به خرمن هستی شرار عشق
آن دم مس وجود تو زر میشود که تندر بوته فراق گدازد به نار عشق
هرکس که یافت آگهی از سر عاشقیوحدت صفت کند سر و جان را نثار عشق