شمارهٔ ۶۲ - تاریخ منصب میردیوانی

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)قافیه: اه۱۴ بیت

ز حکم خسروی کز عدل و احسانندیده چشم گیتی همچو او شاه

شهنشاهی که در عهدش عجب نیستنگیرد گر غبار آیینه از آه

ز بس راه ستم بسته است عدلشزدن از کس نمی آید جز از راه

عجب نبود شود گر کهربا راز جیب کاه، دست زور کوتاه

ز رویش، کور بادا چشم بدبینز ملکش، دور بادا پای بدخواه

به دیوانداری خلق جهان شدمعین، خان عالیشان ذیجاه

سراپا جوهری کز گوهر پاکشده آیینه سان شه را نظرگاه

چرا نبود سراپا چشم بینش؟نظرها یافت از لطف شهنشاه!

شود از تندباد حکم عدلشحق از باطل جدا، چون دانه از کاه

ز دیوانداری او گشت مظلومدگر مستغنی از آه سحرگاه

سخایش بسکه بخشد بی نیازیغنی از خواستن گردیده دلخواه

نیارد کرد در میزان عدلشپر کاهی زیادی کوه بر کاه

برای این مبارک منصب از دلشبی تاریخ جو بودم که ناگاه

بتاریخ آمد از غیب این خطابشکه:«میر عدل دیوان شهنشاه »

خلاصه

هوش مصنوعی: شاهرخی که با عدل و احسانش بی‌نظیر است، در زمان خود هیچ کس را برتر از خود نمی‌بیند. او که ظلم را ریشه‌کن کرده، از هیچ کس نمی‌کاهد و از بودنش دیگران به آرامش دست می‌یابند. از چهره‌اش بدی‌ها دور است و او در دیوانداری، یاری‌گر مردم است. مقام او از جواهر پاک و بصیرت اوست که به دیگران نیز نور بخشیده. عدل او حقوق مردم را از باطل جدا می‌کند و دیگران را بی‌نیاز ساخته است. در این شب، به تاریخی رسیده‌ام که عدالت او را می‌ستاید و او را به عنوان میرمیر عدل معرفی می‌کند.