شمارهٔ ۷۱
منزل کناره کرده، ز راه عبور ماصحرا به تنگ آمده از دست شور ما
از بس نمانده است ز ما هیچ در میانیاران کنند غیبت ما در حضور ما
اشکم بدیده از دل پرسوز چون رسد؟توفان چو شعله خشک شود در تنور ما
با داغ دل، چو لاله سراپا شکفته ایمنتوان شناختن ز غم ما سرور ما
واعظ، گمان قوت دین گر بری بخویشدل برگرفتنست ز خود سنگ زور ما