شمارهٔ ۶۳
در وحشت دو کون بجو آن یگانه رابر روی دل ببند در فکر خانه را
چشم از جهان بپوش و، دگر بیش از این مبینچین جبین پست و بلند زمانه را
خواهی که سرفراز شوی، خاکسار باشراهی جز آستان نبود صدر خانه را
پیوسته اهل حرص، ذلیلند در جهانخرمن به خاک تیره نشانده است دانه را
ای بی خبر شماره نعمت نگاهدارتسبیح کرده اند برای تو دانه را
دردا که خویش هم نشنیدم، چه سود اگرگفتم بلند این غزل واعظانه را؟