شمارهٔ ۶۱۴

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: نی۵ بیت

پیری رسید و نور نظر گشت رفتنیاز عینک است چشم ترا خانه روشنی

از بس گزیده است مرا نیش هر زبانلرزم بخویش پوشم اگر جامه سوسنی

نتوان شدن بر اوج شرف، جز بپشت پاشد سر بلند سرو، ز بر چیده دامنی

افگنده اند بهر تو چون خاک بستریتا چند فکر قالی و پشتی و سوزنی؟!

گر عالمی بروی تو یا زند تیغ کینآنست ضربه تو که بر خویشتن زنی

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به پیری و گذر زمان اشاره دارد و از تغییری که در زندگی‌اش ایجاد شده سخن می‌گوید. او احساس می‌کند که زیبایی و نور چشمانش تحت تأثیر زمان و سختی‌ها کمرنگ شده است. زندگی او پر از زخم و دردهای زبانی بوده و به همین خاطر به خود پناه می‌برد. شاعر اشاره می‌کند که برای رسیدن به مقام و عظمت، گاهی باید از خود گذشته و سختی‌ها را تحمل کرد. او همچنین به این نکته اشاره دارد که مشکلات و موانع مانند خاکی هستند که برای او به وجود آمده‌اند، و در نهایت یادآور می‌شود که ضربه‌ای که بر خودش می‌زند، ممکن است به دلیل درگیری با دیگران باشد.