شمارهٔ ۶۱۳

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: نی۶ بیت

بکام خویش، نچیدم گلی ز باغ جوانینکرده است مرا پیر، غیر داغ جوانی

در این دو روز ببین فکر خود، که نیست میسرتهیه سفر مرگ بی دماغ جوانی

شراب داد چو ساقی، پیاله باز ستاندبنوش تا ز تو نگرفته اند ایاغ جوانی

ز دیده اشک و، ز دل آه و، از دهان تو دندانبرون دوند بهر سوی، در سراغ جوانی

بگرد از پی خود، تا نظر نمانده ز کارتکه این گهر نتوان یافت بی چراغ جوانی

ببند بار کنون، چون ترا چو واعظ بی برشکوفه کرد ز موی سفید، باغ جوانی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره نگذشتن از دوران جوانی و نداشتن لذت‌های آن است. شاعر از این می‌گوید که هرگز گلی از باغ جوانی خود نچیده و هنوز داغ این دوران را بر دل دارد. او از گذر زمان ناراحت است و به این فکر می‌کند که چگونه می‌تواند برای سفر مرگ آماده شود. ساقی از او می‌خواهد که شراب بنوشد و از لذت‌های زندگی بهره‌مند شود پیش از آنکه جوانی‌اش را از دست بدهد. همچنین شاعر اشک‌ها و آه‌های خود را به یاد جوانی از دست رفته ابراز می‌کند و به جستجوی خود و یادآوری جوانی‌اش می‌پردازد. در پایان، او به این نکته اشاره می‌کند که باید زمان را غنیمت شمارد و از زندگی نهایت استفاده را ببرد، چرا که دوران جوانی در حال سپری شدن است.