شمارهٔ ۶۱۲

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلاتن (مجتث مثمن مخبون)قافیه: اغجوانی۵ بیت

بر من کند از بس غم عشق تو گرانیبیرون فتد از خاطرم اسرار نهانی

ایام چنان برده تواناییم از دستکز ضعف فتاده است سرشکم ز روانی

چون تیر از این خانه مهیای سفر باشآورد ز پیری چو قدت رو بکمانی

صد حیف که ما پیر جهاندیده نبودیمروزی که رسیدیم بایام جوانی

احوال ترا دوست چو به از همه داندواعظ تو هم احوال خود آن به که ندانی!

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از غم عشق و دردهای ناشی از آن سخن می‌گوید و حسرت بر گذشته‌ای را می‌خورد که در آن جوانی و شادابی بوده است. او احساس می‌کند که عشق او را بسیار رنجور کرده و به خاطر این غم، خاطرات و اسرار درونی‌اش از ذهنش فرار کرده‌اند. شاعر همچنین به وضعیت خود اشاره می‌کند که در جوانی، شور و نشاط لازم را نداشته و الان که به پیری نزدیک شده، از زندگی حسرت می‌خورد. او همچنین به واعظی اشاره می‌کند که به جای آگاهی از احوال خودش، ممکن است بیشتر از احوال دیگران آگاه باشد.