شمارهٔ ۵۷۹

قافیه: ری۸ بیت

میبرد هر دم دلم را، غمزه غارتگریمیرود هر قطره خونم، بجوی خنجری

درد خود را گر کنم قسمت، جهانی را بس استمیتواند شد شکست من، شکست لشکری

کشتی دل، چون ز دریا غمت بیرون رود؟همچو یاد کوه تمکین تو، دارد لنگری؟!

بسکه لبریزم ز یاد غمزه خونریز اوهر رگی گردیده بر جسم ضعیفم نشتری

خویش را برداشت از خاک مذلت روز حشرهرکه در راه خدا بگرفت دست دیگری

غم چنان بر کشور هستی هجوم آورده استهرکه در راه خدا بگرفت دست دیگری

غم چنان بر کشور هستی هجوم آورده استکز دلم تنها توانی دید عرض لشکری

درد اگر باشد کسی را، پادشاهی گو مباشواعظ از حق نان خشکی خواهد و، چشم تری!

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عواطف عمیق و دردهای ناشی از عشق و غم جدایی است. شاعر از غمزه و زیبایی معشوقه‌اش می‌گوید که دلش را غارت کرده و هر قطره خونش را می‌گیرد. او احساس می‌کند که دردش را اگر به جهانیان تقسیم کند، کافی است و شکست خودش را مانند شکست یک لشکر می‌داند. همچنین، او به تصوری از جدایی می‌پردازد و کشتی دلش را تشبیه به حالتی می‌کند که از دریای غم می‌خواهد بیرون برود. غم به شدت بر وجود او مستولی شده و او را ضعیف کرده است. شاعر به خداوند و یاری بندگان خدا اشاره کرده و می‌گوید غم به مانند لشکری بر او یورش آورده است. در نهایت، او از فساد و دنیاگرایی واعظان انتقاد می‌کند که به برداشت‌های نادرست و ظاهری از دین می‌پردازند.