شمارهٔ ۵۷۲
در دلها برویت میگشاید نرم گفتاریکلید خانه آیینه شد صیقل ز همواری
نهادت ذوق راحت بالش نرمی بزیر سرازین غفلت مگر در خواب بینی روی بیداری
چو زاهد در کمند وحدت خود غنچه میگرددبرای صید دلها دانه و دامیست پنداری
دلی کز درد عشق آگاه شد، راحت چه میداند؟نمیگنجد در یک چشم باهم، خواب و بیداری
چنان بر خویشتن واعظ بسان غنچه پیچیدمکه برگ گل تواند خانه ام را کرد دیواری