شمارهٔ ۵۷۱

قافیه: اری۱۰ بیت

بی سجده درگاه تو، نبود سر خاریبی خاک درت، نیست رخ هیچ غباری

هر صرصری، از خاک درت، سرمه فروشیهر گلبنی، از برگ گلی، آینه داری

جویای تو تنها نه سحاب است، که باشدهر قطره باران برهت برق سواری

از ذکر تو غافل نشود هیچ جمادیتسبیح بود، در کف هر سنگ شراری

یک نرگست از گلشن صنع است، گل صبحیک داغ ازین لاله ستان، هر شب تاری

یک جاده بگلزار تو، هر قامت سروییک روزنه از بزم تو، هر چشم خماری

پیدایی تو در گهر جمله نهان استهر سنگ سیاهی است ترا آینه داری

یک برگ گل باغ تو، هر چهره زردییک بلبل گلزار تو، هر ناله زاری

جز درد تو، دل را نبود عیش و سروریجز یاد تو، جان را نبود باغ و بهاری

واعظ، که فرو مانده بگرداب علایقبا جذبه لطفی، برسانش بکناری

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عشق و ارادت عمیق به معشوق است. شاعر اشاره می‌کند که بی‌سجده درگاه معشوق، هیچ چیز ارزشمندی ندارد و همه زیبایی‌ها و نعمت‌ها به او وابسته‌اند. هر قطره باران، نشانی از عشق اوست و حتی سنگ‌ها نیز به یاد او مشغول ذکر هستند. شاعر تأکید می‌کند که عالم پر از نشانه‌هایی از معشوق است و هر چیزی در طبیعت، از گل‌ها گرفته تا درختان، به نحوی به او مرتبط است. در نهایت، شاعر از واعظ می‌خواهد که با کمک لطف معشوق، خود را از بند وابستگی‌ها رها کند.