شمارهٔ ۵۱۲
از کمی پیوسته باید بیشی خود خواستنمیفزاید روشنایی شمع را از کاستن
کعبتین آسا درین دیرین بساط ششدرینقش کس تا می نشیند، بایدش برخاستن
تا شوی ممتاز، در اصلاح کار خود بکوشمیدهد بر سرفرازی نخل را پیراستن
زیب و زینت نیکمردان را همان نیکی بس استحسن کامل فارغست از منت آراستن
پای بند این جهان را، لاف آزادی خطاستاز سر خس نیست ممکن شعله را برخاستن
خودنمایی ناقصان را موجب رسواییستمیشود پیدا قد کوتاه در برخاستن
جرم را واعظ در آن درگاه روی دیگر استعذر تقصیرم، همان تقصیر خواهد خواستن