شمارهٔ ۵۰۴

وزن: فعلاتن مفاعلن فعلن (خفیف مسدس مخبون)قافیه: ابدرویشان۵ بیت

از ما گذشت عمر، بآیین مهوشانگیسوی آه حسرت ما از قفا کشان

از خانه ماهروی من آمد چو شب برونشد کوچه پر ز دیده حیران چو کهکشان

پیوسته سوی خود، رخ عاشق نگاه اوچشم مرا ز تار نگه برده موکشان

هر چند پای بر دلم افشرد کوه صبراز خویش برد آن خم زلفم، کشان کشان

گفتی که: کیست واعظ ما؟ همچو زلف توسر حلقه جماعت خاطر مشوشان!

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به مرور زمان و حسرت‌های ناشی از عشق می‌پردازد. شاعر از گذر عمر و تأثرات ناشی از دوری معشوق می‌گوید، و نشان می‌دهد که حضور محبوب چقدر بر دل عاشق تأثیر می‌گذارد. در عین حال، شاعر به زلف‌های دل‌فریب محبوب اشاره می‌کند که به گونه‌ای دل‌انگیز و آشفته‌کننده، او را می‌کشد. او همچنین به سخنان واعظانی که از ظواهر استفاده می‌کنند و در مقابل عشق واقعی قرار می‌گیرند، اشاره می‌کند و می‌پرسد که چه کسی می‌تواند مانند زلف محبوبش بر دل‌ها تأثیر بگذارد. در کل، شعر بیانگر احوالات درونی و جذبه عاطفی است.