شمارهٔ ۵۰۱

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ان۵ بیت

چنان زشتم، که ترسم چشم رحمت ننگرد سویممگر فردا کشد رنگ خجالت پرده بر رویم

اقامت چون توان کردن، چو آمد نوبت پیری؟درین میدان قد خم گشته چوگانست و، من گویم!

چنان در بستر افتادگی بر خویش میبالمکه تنگی میکند بر تن، لباس نقش پهلویم

ندانستم ز حیرت یار کی برخاست از مجلس؟تپیدن‌های دل هرچند زد دستی به پهلویم!

چنان افشرده ذوق بردباری پا بدل واعظکه نتواند دگر از جای کندن حرف بدگویم

خلاصه

هوش مصنوعی: این متن شعری است که به احساسات عمیق و دردهای انسانی اشاره دارد. شاعر به زشتی و ناامیدی خود اشاره می‌کند و از ترس عدم رحمت و بخشش سخن می‌گوید. او به دوران پیری و خمیدگی جوانی‌اش فکر می‌کند و بر بستر خود افتاده و با اندوه به حال خویش می‌بالد. شاعر همچنین از حیرت ناشی از رفتن یار و تپش‌های دلش سخن می‌گوید. در نهایت، او از این که نمی‌تواند بیرون بیاید و صحبت‌های بد را ندهد، ابراز ناتوانی می‌کند. این شعر نشان‌دهنده‌ تحت فشار بودن احساسات و افکار عمیق شاعر است.