شمارهٔ ۵۰

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ینهمرا۶ بیت

نبسته جز بدی من، کمر بکینه مراز سنگ گوهر خود، نالد آبگینه مرا

شکستگی است، ز بس سرنوشت کشتی منبجز شکسته خطی نیست در سفینه مرا

ز درد اینکه جدا گشته ام ز شمشادشالف الف شده چون شانه لوح سینه مرا

ز تنگدستی از آن دست برنمیدارمکه پادشاهی فقر است ازین خزینه مرا

ز یاد سنگدلیهای او پرم، ترسمکه تیر او ننشیند دگر به سینه مرا

چگونه واعظ با این پلاس پوشیهاباین لباس پرستان نموده پینه مرا

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان حال و احوال شاعر می‌پردازد و از محنت‌ها و دردهایی که در زندگی تجربه کرده است، صحبت می‌کند. شاعر به شکسته شدن کشتی سرنوشت خود اشاره دارد و از جدایی از معشوقش، به عنوان منبع درد و رنج یاد می‌کند. او به فقر و تنگدستی خود می‌بالد و آن را تسلی‌دهنده‌ای می‌داند. همچنین، شاعر از یادآوری سنگدلی‌های معشوق و ترس از تیرهایش شکایت دارد. در پایان، به تناقض‌های روحانی و ظاهری خود اشاره می‌کند و به وضعیت خود به عنوان واعظی که در لباس فقیران است، معترض است.