شمارهٔ ۴۸۱
چو تار چنگ کند گوشمال غم سازمچو مرغ رنگ بتنگست بال پروازم
رسید ضعف بجایی که نارساست اگرکنند کوک بساز خموشی آوازم
ز بس جهان شده خالی ز دوستان صدیقفرامشی بود امروز محرم رازم
بشوق بال و پر افشانی فضای عدمچو گل همیشه گشاد است بال پروازم
بسان بید موله درین چمن واعظز سرفکندگی خویشتن سرافرازم