شمارهٔ ۴۸

قافیه: ونمرا۶ بیت

نیست غمخوار چو لیلی، دل محزون مراشانه بس پنجه آن خور سر مجنون مرا

کشته تیغ سمورند همه خود سازانای نمد سخت خریدی تو از آن خون مرا

کرده ام خون بدل از منع رخ جانانشمیخورد دیده خونبار، ازآن خون مرا

نیست گوشی که بود لایق در سخنیزان خریدار نباشد در مکنون مرا

نیست ممکن که باشد بحر بدولاب تهیگریه خالی نکند این دل پرخون مرا

خانه خواه غم جانان بسر راه وفاستچون رعایت نکند خاطر محزون مرا

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر بیانگر عواطف عمیق و درد و اندوهی است که شاعر به خاطر دوری و فراق محبوبش احساس می‌کند. شاعر احساس می‌کند که هیچ‌کس مانند لیلی نمی‌تواند به دل محزون او رسیدگی کند و او به شدت تحت تأثیر این عشق قرار دارد. درد و رنج او به حدی است که هر کس بخواهد خود را به ساز و کار عشقش درآورد، به مانند کشته‌ای در زیر تیغ قرار می‌گیرد. او از سختی‌هایی که در زندگی به خاطر جدایی از معشوقش متحمل شده، سخن می‌گوید و می‌گوید حتی هیچ‌کس نیست که حرف‌های دل او را بشنود. این شعر همچنین به تصویر کشیدن درد و اندوهی می‌پردازد که با وجود تلاش‌هایش برای فراموشی، همچنان در دل باقی مانده است. خانه و محلی که او در آن زندگی می‌کند، مانند نمادی از رنج و غم جانان است.