شمارهٔ ۴۷

قافیه: انمرا۵ بیت

گداخت آتش عشق تو مغز جان مراگشود درد تو طومار استخوان مرا

نه آنچنان ز غمت روزگار من تلخ استکه آورد بزبان غیر، داستان مرا

ز بسکه یافته ام فیض ها ز تنهاییندیده است کسی با اثر فغان مرا

چنان ز غیر تو ای بی وفا گریزانمکه در ره تو نگیرد کسی نشان مرا

ز من نماند بغیر از غبار دل واعظز بس گداخت غمش جسم ناتوان مرا

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان عمیق احساسات عاشقانه و دردناکی می‌پردازد که شاعر به علت عشق و افسوس از جدایی حس می‌کند. او از گدازش درونش در اثر این عشق صحبت می‌کند و درد و رنج‌هایش را به تصویر می‌کشد. او می‌گوید که تلخی زندگی‌اش ناشی از غم عشق است و در تنهایی به فیض‌هایی دست یافته است. احساس تنهایی او به حدی است که حتی دیگران نیز از فریاد او بی‌خبرند و تنها نشانی از او باقی نمانده است. در نهایت، شاعر به بی وفایی معشوق اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که چقدر از او گریزان است.