شمارهٔ ۴۶

قافیه: انمرا۷ بیت

جوهر از تیغ زبان شد،ریخت تا دندان مراگفت وگو، شد همچو سطر بی نقط بدخوان مرا

در نصیحت گوییم هریک زبانی شد جداتا ز پیری گشت دندان در دهن جنبان مرا

راه ندهم بعد از این تا آرزوها را در آنبردر دل کرده پیری از عصا دربان مرا

گشته از بس لازم چشم گهرافشان مرافرق نتوان کرد تار اشک از مژگان مرا

دست و پا امروز باید زد، که از پیری دگردست و پا فردا نخواهد بود در فرمان مرا

از کتاب هستی ام آن سطر بی معنی که دهراز گداز زندگانی زد خط بطلان مرا

هرچه واعظ میکند پیری ز من کم، مفت منچون ز خود قطع تعلق میشود آسان مرا

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات و تفکرات شاعر درباره پیری و تأثیر آن بر زندگی و روحیه‌اش می‌پردازد. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که با گذشت زمان، کلمات و نصیحت‌ها به درستی منتقل نمی‌شوند و دندان‌هایش که نشانه‌ای از پیری هستند، در توانایی‌اش در بیان افکارش تاثیر گذاشته‌اند. او از عدم توانایی‌اش در آرزو کردن و دلتنگی از وابستگی‌هایش به جوانی و زندگی می‌گوید. همچنین، به تفاوت‌های ظریف و دردهای عاطفی اشاره می‌کند که به خاطر پیری به وجود آمده‌اند. در نهایت، شاعر از این می‌نالد که زندگی‌اش هیچ معنی و هدفی ندارد و پیری به او فشار می‌آورد تا از کلیه وابستگی‌ها دست بکشید.