شمارهٔ ۴۷۵

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: ینمردم۷ بیت

از ناز اگر نیایی، خود در خیال مردمرحمت چرا نیاید، باری بحال مردم؟!

از وحشتی که داری، حرف رخت نیایددر مصحف نکویی، هرگز بفال مردم

بر کس نمیوزد تند هرگز نسیم لطفتاز دل چگونه خیزد گرد ملال مردم

چشمی ز صبح وصلت، هرگز نکرد روشنهر چند سوخت خود را، شمع خیال مردم

خشم تو ای جفا جو، از لطف خلق خوشترهجر تو ای پری رو، به از وصال مردم

خواری بر خلایق، عزت بود بر دوستصدر بهشت باشد، صف نعال مردم

واعظ ز منت خلق، ترسیده بسکه چشممخواهم که رو نشویم با اشک آل مردم

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به تأمل و احساسات عمیق خود درباره عشق و محبت می‌پردازد. او از ناز و خودخواهی معشوق سخن می‌گوید و از آنچه که در دل مردم جاری است، می‌پرسد. شاعر بیان می‌کند که حتی اگر معشوق به دیگران توجهی نداشته باشد، این کم توجهی بر دل مردم تأثیر می‌گذارد و احساس غم و ناراحتی ایجاد می‌کند. او به زیبایی و نور عشق اشاره می‌کند و آرزو می‌کند که حتی در غیاب وصال، همیشه یاد و خاطر معشوق در دل باقی بماند. در نهایت، شاعر از ترس واعظ و مشکلاتی که از این عشق می‌کشد، ابراز ندامت می‌کند و تأکید می‌کند که گاهی هجر و فاصله از وصال خوشتر است.