شمارهٔ ۴۷۶
ز غصه جان نبری، بی حذر ازین مردم!بمنزلی نرسی، بی سفر ازین مردم!
بهند سایه دیوار فقر کن سفریامید سود چه داری دگر ازین مردم؟!
در آب حلقه این قوم و، گل به چین نفسیبیار طاقت و، عبرت ببر ازین مردم!
شرر ز خلق مگر دید آنچه من دیدمکه ناگشوده بپوشد نظر ازین مردم!؟
ز نان کسی که نسازد بخوردن دل خویشبرنگ اشک فتد در بدر ازین مردم؟!
بغیر اینکه ز دین بهر مال میگذرندندیده ام گذشتی دگر ازین مردم!
بمرگ فرصت کشتن نمیدهند این قومچه زشت طایفه اند؟ الحذر از این مردم!
رسید عمر بانجام، غم مخور واعظبخند یک دو سه روزی دگر ازین مردم!!