شمارهٔ ۴۷۱
یارب ز چرک مال جهان بخش نفرتمز آلایش تعلق آن ده طهارتم
از دست رفت پای، بده دست و پای سعیتن گشت همچو سرمه، بده چشم عبرتم
گرد گناه، از گهرم برده آب و رنگاشک ندامتم ده و، رنگ خجالتم
دستار عقل کهنه شد و، دلق تن کثیفبستان مرا، که سخت گرفته است نکبتم
ز آب حیات بندگی جانفزای تستباشد اگر ز زندگی خویش لذتم
تا روشنم شود که همه غیرتست هیچبگشای دیده، یاری از این خواب غفلتم
سر تا بپاست نسخه اطوار من غلطیارب بده به خامه توفیق صحتم
دادی چو ملک فقر، هم ارزانیم بدارترسم که حرص شوم زند پا بدولتم
لب تشنه تر، ز مزرع امید واعظماز چشمه سار لطف، بده آب رحمتم